Kore

Jakże ważne, by wtedy być przy chorym! Choć te chwile trzeba wypełniać radami, pocieszeniami. Trzeba też słuchać. „Nie należy bać się milczenia". Nie zagłuszać myśli chorego. Na pytania nieraz trudno znaleźć odpowiedź i odchodzący wie, że jej nie znamy. Nie trzeba się wtedy spieszyć z wyjaśnieniem ani się wstydzić swojej bezradności. Odpowiedzią na zadane pytania jest najczęściej sama życzliwa i ofiarna obecność.

Wiele rodzin, w zmowie kwitując, karmi chorego fałszywą nadzieją szansy na wyzdrowienie, wypierając nieuchronnie zblizającą się śmierć.

W blisko polowie przypadków rozpoznanie postawić mozna z umiejetnie zebranej historii choroby. Reszta jest potwierdzeniem.

Ale wygrywa ten, który panuje nad sytuacją.

Dawkins: "Wszechświat, który obserwujemy, ma dokład nie takie cechy, jakich spodziewalibyśmy się, gdyby u jego podstaw nie było planu ani celu; nie istnieje dobro ani zło, nic - tylko ślepa bezlitosna obojetność".

Do przejscia na drugą stronę w ciszy, ukojeniu usposabiaoprócz głębokiej wiary- starosć. Ten czas, kiedy „zaczęły się nad nami / coraz szybciej obracać zegary". Pojawiają się sygnały coraz częstsze, iż „coś się utlenia, bezpowrotnie rozpada, nieustannie stu dzi". Długo próbujemy im stawiać opór, przez,te codzienne, te co nocne, te żmudne ćwiczenia / by wszystko odmienione mogło się nie zmieniac". Ale już poźno. Na dobre zmian nie powstrzymamy. I tak zaczynamy oddalać się od życia. Nie czekamy juz na nic, ani na dobr, ani na złe, i nic już niezwyczajnego, zaskakującego zda rzyć się nie moze. Człowiek starzeje się stopniowo; najpierw cich nie w nim ciekawosć ludzi, świata. Z wolna wszystko staje się znane, oczywiste, z rzeczy ulatnia się tajemniczość. Jednocześnie starze je się ciało, ale nie całe, nie naraz, lecz w częściach. Słabnie wzrok, stuch, psuje się serce czy płuca. Jakiś robak nas podgryza. Maleją siły życiowe, nastaje zmęczenie. Kazde wyjscie z domu staje się prob lemem, uras

Papież uczyl nas, że ból i cierpienie przyjąć należy w całej pełni, inikt nie mógł brzmieć bardziej przekonująco niż on, gdy mówil, i1z powolanie do cierpienia jest uczestnictwem w cierpieniu Chry stusa. Odsłonit nam tajemnice cierpienia i śmierci. Bez niego bylis my gotowi zapomnieć, ze one istnieją. Owych tajemnic nie umieli śmy pojąć, wiedzielismy jednak, ze on je zna i nam przyblizy - ca lym sobą, swoim nauczaniem, swoim życiem i śmiercią.

Młodosci jednak przywrócić nie potrafimy. A nieśmiertelność bez młodosci - twierdzili Grecy - jest nieszczęściem.